Fleur ten Kate

 Schilderingen 

vanaf 2000

Ieder schilderij bewerkstelligt een verandering bij degene die het schildert.

Het is een proces waarbij ik mezelf voortdurend om de tuin leid. Die tuin is het doek waar ik voor sta.

En het is anders of je een nog niet aangelegde tuin binnengaat of een oude tuin waar al het en en ander is gegroeid. Ik geef de voorkeur aan het laatste.

Maar dan blijft er altijd het moment dat je voor een wit maagdelijk doek staat....

Voorzichtig betreed ik die tuin. Het is ochtend en mooi weer, fris en helder of mistig en dampig. Er is niet veel voor nodig om een prachtige stemming te creëren.

Het punt is dat ik voor mijn gevoel nog steeds aan de rand loop, er niet echt in zit. Ik verlang naar verdieping, naar een grotere betrokkenheid, maar dan moet ik veel van dat moois weer opofferen.

Het licht wordt wat gewoner, midden op de dag, ik ben vanuit de blauwen, de ruimte, het ijle, naar geel en oranje gegaan. Het dagbewustzijn is erin gekomen. Ik wil nog wel verder, maar hoe? Ik zet het werk een eindje van me af en ik kijk en dan is daar het indigo-violet nodig en rood wellicht. Het begint te klinken. Compositie en opbouw komen uit de verf. Er is weinig meer over van het prille begin en ik voel hoe tegelijk met het verdergaan iets onder mijn handen afbrokkelt.

De spanning stijgt en ik kijk nog eens goed: lijnen moeten erin, er moet duidelijkheid komen in deze chaos. Ik dek gedeeltes af met ivoorwit, tot ik eindelijk iets nieuws zie, iets bevredigends waarmee ik contact voel. Er begint iets te ontstaan. Het lijkt of het schilderij zichzelf heeft geschilderd. Ik heb het gemaakt, maar ook weer niet.

Voldaan stop ik ermee, om later nog eens terug te komen om te zien of het me werkelijk bevalt.

Meer schilderingen